REVIEW :: Zwarte Cross 2009 Ja, het was de laatste tijd vrij rustig op ME Metalhour, maar uiteraard niet zonder reden. In onze dure lease bakken hebben we Europa rond gescheurd om van de beste festivals een verslag te maken! De reviews zullen binnenkort te lezen zijn op deze website, beginnend met een verslag van de 2009-editie van de Zwarte Cross. Geniet van een uitgebreid verslag van onze eigen Piet X in de Achterhoek!
Dag 1:
De zwarte cross is ooit begonnen als een kleinschalig motorcross avondje. Wie had ooit kunnen denken dat dit feestje zou uitgroeien tot een van de grootste evenementen van Nederland. Met 13 podia, ruim 100 bands, 3 theaterpodia, een kinderweide en natuurlijk veel motors staat deze editie wederom garant voor een immens feest. In totaal zijn er over drie dagen geteld ruim 132.000 man geweest, een van deze mensen was er drie dagen lang namens ME.
Vrijdagochtend was het al vroeg dag in Limburg, alles klaarmaken, auto inpakken iedereen weet hoe dit gaat. Als alles ingepakt is nog snel een kop koffie en dan klaar voor vertrek. Met z’n drieën op naar de achterhoek, weer en wind hebben we moeten trotseren, ettelijke kilometers file op de Duitse autobahn maar uiteindelijk zijn we er dan toch aangekomen. Wat een lekker vooruitzicht, drie dagen dolle pret in de modder op de weide. Gelukkig kwamen al onze verwachtingen uit en zaten we vanaf onze eerste pas op het terrein al tot onze enkels onder de modder. Na het aanschaffen van de benodigde drankmuntjes werd het tijd om wat eten te zoeken en meteen het nodige vocht aan ons lichaam toe te voegen. Zodoende hebben we meteen het terrein een beetje kunnen verkennen, met op de achtergrond de klanken van de eerste band in de megatent, Fragment. Meest opvallende was toch wel de minidisco, een tentje van ca. 10m² waar een dj-set stond en wat lampen. Hier pasten ongeveer 30 zatte achterhoekers in en die maakten er toch wel een groot feest van met z’n allen.
Langzaamaan werd het dan toch 20.00 uur, het tijdstip waarop het metalprogramma van start zou gaan. Eerste band hier op het programma was “The Lucifer Principle”, helaas niet een band die onze aandacht kon vasthouden. Na enkele minuten zijn we dan ook verder gelopen richting de megatent alwaar BZB een feestje zou gaan bouwen. Nog voor de band begon aan zijn openingsdans was het feest al begonnen. De sfeer werd dan ook alleen maar beter gaandeweg de avond vorderde, aangemoedigd door het gele gerstenat ging iedereen steeds meer uit zijn dak. Natuurlijk leverde BZB hier ook een enorme bijdrage aan. Iedere keer als ik deze band zie verwonder ik me weer over het feit dat zij een ongelofelijk onzinnige show op zo’n serieuze manier weten te brengen. De muziek in combinatie met de show van de heren zorgt voor het ultieme feestgevoel en in de achterhoek weet men wat feesten is.
Na onze avonturen in de megatent werd het dan toch tijd om een metalband te gaan aanschouwen, Architects. Deze Britse band wist de toch niet al te goed gevulde metalweide wel te vermaken. Met hun moderne metalcore achtige muziek wisten ze vele mensen mee te krijgen in hun show. Ik denk dat de band ook nog wat hulp heeft gehad, van het ondertussen aardig opgelopen alcoholpercentage van de bezoekers aan hun show. Maar een groot deel van de sfeer werd toch ook positief beïnvloed door de klanken die van het podium af de weide ingevuurd werden. Muzikaal was deze band echt geweldig, vele maatsoorten zijn de revue gepasseerd maar bovenal de strakheid van deze band is mij positief opgevallen. Voor een festivalshow vond ik het geluid verbazingwekkend goed. Al met al een leuke band, zeker om op een festival te zien.
Na het geweld van Architects werd het tijd om verder te gaan met het verkennen van het terrein, ondertussen was er een tweede deel open gegaan alwaar het hoofdpodium zich bevond en de marktkraampjes. Op onze verkenningstocht kwamen we hier ook de Grolsch beugelbar tegen, wat een geweldige tent was dit. De opzet was dat je door een fotoactie een bon verdiende en deze kon weer worden ingeruild voor korting op echte koude beugelflessen. Verder was er in deze tent niks te doen, maar het was er toch erg gezellig. Hier hebben we dan ook enkele pinten de tijd genomen om rustig bij te komen. Helaas werd onze tijd hier beperkt door het verdere programma op deze openingsdag. We moesten immers op tijd terug zijn op de Metalweide voor Arch Enemy. Eenmaal aangekomen kwamen we tot de conclusie dat we nog te vroeg waren, de band was nog lang niet klaar met opbouwen. Op dit moment was de sfeer overal zo goed dat het ook niet echt meer uitmaakte hoe laat ze zouden beginnen, als ze maar zouden komen en daar zag het toch wel naar uit. En inderdaad, een poosje later dan gepland, verscheen er toch een band op het podium…en wat voor een! Arch Enemy is een echte grote naam en dit lieten ze zien ook. Helaas was in het begin het volume van Angela’s microfoon nog niet goed afgesteld waardoor we het eerste nummer zelf hebben moeten zingen. Na deze karaoke versie van het eerste nummer werden de volumes toch wat beter afgesteld. Natuurlijk ken ik geen titels maar de set was erg goed opgebouwd en werd erg strak gebracht. Arch Enemy maakt zijn status waar en is niet voor niks de headliner op deze eerste festivaldag. Na ruim 3 kwartier houdt de band het voor gezien, voor ons was dit het teken om terug te rijden naar de camping. De eerste blubberdag zit erop.
Dag 2:
Na onze avonturen van de eerste dag begon de tweede dag rustig. Eerst relaxt wakker worden op de camping (net als vorig jaar, een stukkie van het festivalterrein af bij een boer), lekker douchen en wat broodjes als ontbijt. Op onze tocht naar het festivalterrein werden we getrakteerd op een mooie blik op het pittoreske Gelderse landschap. Na wat tussenstops (onze ervaringen van de eerste dag hebben ons doen besluiten toch maar laarzen aan te schaffen) rijden we rond kwart voor een het terrein weer op. Diggeth is al bezig op het metalpodium, de muziek klinkt aantrekkelijk maar toch ben ik richting het hoofdpodium gelopen. Daar staat namelijk een tent waar koffie geserveerd wordt en zonder koffie kan ik mijn dag niet goed beginnen. Hierdoor hebben we per toeval een onaangekondigde act zien openen op het hoofdpodium, de Leonardus Fanfare. Geweldig! Nog nooit heb ik een fanfare gezien die live Bro Hymn ten gehore brengt, of Killing In The Name Of…Na deze opening kon de rest van de dag natuurlijk niet meer kapot. Na een kort bezoekje aan de crossbaan werd het weer tijd om ons te begeven naar de metalweide.
Walls of Jericho stond op het programma. Voor mij niet echt een bekende band. Natuurlijk ken ik de naam, maar de band heb ik nooit eerder gezien of gehoord. Ik had gehoord dat de band een zangeres zou hebben, bij aankomst bleek er toch een andere brulboei op het podium te staan. Wel was het duidelijk de band die ik wou gaan zien alleen was zangeres Candace ongepland teruggeroepen naar huis vanwege familiare omstandigheden. Ondanks deze plotselinge bandwisseling was de band goed in vorm. Metalcore van hoog niveau klonk door de speakers in Lichtenvoorde. De muziek was ongelofelijk strak en de show zeer intens. De band heeft me aangenaam verrast en in de toekomst zal ik ze zeker vaker gaan zien. Het enige echte minpuntje aan deze show was toch wel het gebedel om geld, de band probeerde geld in te zamelen voor de extra kosten die nu op hun dak kwamen (een vliegticket etc). Natuurlijk is hier niks mis mee maar dit hoor je niet zes keer melden tijdens een show van drie kwartier.
Na Walls of Jericho zijn we richting de theaterweide gelopen. Na al het muzikale geweld van deze 2 dagen werd het tijd om ook een keer een showtje mee te pikken alhier. Eindelijk konden de oordoppen een keer in mijn broekzak blijven zitten. “Mr. Methane” zou zijn live fart show gaan brengen. Dit klonk mij zo ongelofelijk in de oren dat ik het met eigen ogen moest gaan aanschouwen. In de theatertent werd het langzaamaan steeds drukker, vele zatte achterhoekers moesten dit feest natuurlijk ook zien. Na lang wachten (de show begon later dan in de boekjes vermeld) kwam dan toch eindelijk een grappig mannetje op. “Mr. Methane”, een slungelige Engelsman in een soort superhelden outfit. Uiteindelijk bleek deze show echt alleen uit scheten te bestaan in allerlei varianten, op muziek en in allerlei andere vormen van entertainment. Voor 10 minuten vond ik het leuk, hierna werden dezelfde grappen herhaald in een iets andere vorm. Ik ben maar weggelopen. Dit soort onderbroekenlol is toch niks voor mij besloot ik.
Dan maar terug naar de metalweide. Hier was ondertussen de volgende, voor mij onbekende metalcore-achtige act, Comeback Kid, aan het spelen. Ik weet niet waar het aan ligt, maar langzaamaan begin ik deze stroming toch wel te waarderen. Zo wist ook deze Canadese band mijn aandacht goed te trekken. Nou heeft het bij deze band misschien ook gelegen in het meer hardcore tintje wat de muziek kenmerkt. Ik hoor veel invloeden van Gorilla Biscuits terug in de nummers van Comeback Kid en dit vind ik zelf een positieve ontdekking. Hoe dan ook, deze show beviel me stukken beter dan “Mr. Methane” hiervoor.
Na een korte lunchpauze, lekker schnitzeltje, werd het dan toch tijd voor wat geweld uit eigen dorp. Legion of the Damned mocht de achterhoek laten zien wat er verstaan wordt onder thrash-death metal. Een strakke pot ouderwetse gitaarriffs werd uitgestort over het aanwezige publiek. Helaas mis ik live wel het dikke gitaargeluid van de CD’s maar dit mag de pret niet drukken, de band weet wel degelijk zijn mannetje te staan op het podium. Een vol uur mogen we genieten van deze uitstekende band. Het publiek gaat goed mee bij deze show, overal zien we haren wapperen op de maat van de stampende drums, zo hoort een metalshow altijd te zijn.
Natuurlijk moest ik ook even snel een blik werpen in de tent waar INFA op het programma staat. Wederom dorpsgenoten op het podium. De tent was niet zo vol als ik hem de keren hiervoor gezien heb. INFA maakt een soort stevige bluesrock, gemixt met lekkere ouderwetse rock ‘n’ roll. Opvallend dus, aangezien de bandleden gemiddeld 18 jaar zijn. Dit keer vond ik de muzikale basis erg goed overkomen, een strakke ritmesectie en een geweldige leadgitaar van zanger Pablo. Wat verder opviel tijdens deze show was de veelvuldige aanwezigheid van de roadie aangezien de tweede gitarist en collega krullenbol nogal wat steekjes liet vallen, en soms meer dan alleen maar steekjes.
Natuurlijk ben ik snel weer weggegaan, want in de metalweide werd het dan eindelijk tijd voor Pestilence. Om deze band nog eens aan het werk te zien ben ik al enige tijd aan het wachten, de laatste keer dat ik ze live zag was in 1993 (16 jaar geleden dus). In deze tijd was death metal toch wel erg groot aan het worden. Pestilence was een van deze grote namen tot ze hun “Spheres” album uitbrachten wat een grote flop is geworden. Nu ik er zo op terugkijk besef ik toch wel dat ik langzaamaan wat ouder aan het worden ben. Hoe dan ook, nu de comeback een feit is ben ik benieuwd hoe de band live uit de verf komt en hoe het jeugdige publiek hierop reageert. Ik kan niet anders dan uitgelaten roepen….Pestilence is terug!!!! Wat een geweldige show. Dat deze mensen muziek kunnen maken hoeven ze natuurlijk niet meer te bewijzen maar dat het na al die jaren nog steeds zo goed klinkt en zelfs in het huidige tijdsbeeld blijft passen, mijn lof is groot. De technische klanken van weleer worden door de aanwezige jeugd opgeslokt als zoete koek, alsof iedereen al jaren bekend is met de band rond Patrick Mameli. Ik hoop de band nog vele keren te mogen aanschouwen, dit optreden smaakte in ieder geval naar veel meer.
De band die hierna geprogrammeerd stond was Enslaved, aangezien dat nu niet echt mijn muziek is werd het voor ons tijd om nog eens wat te relaxen in de eerder beschreven beugelbar. Bijna twee uur hebben we de tijd om te vullen door rond te lopen, mensen kijken en natuurlijk bier te drinken op het dakterras van deze beugelbar. Heerlijk.
Na deze 2 rustige uren stond er nog een geweldig toetje op het programma. Om te beginnen een band waarvoor veel dagjesmensen naar Lichtenvoorde zijn gekomen, Nevermore. Als metalliefhebber kun je natuurlijk je vingers aflikken bij een band als deze. Zeker als het optreden ook nog bijna perfectie uitstraalt. Zanger Warrel Dane was erg goed bij stem, en ja, wat moet ik nog zeggen over Jeff Loomis. Enige minpuntje wat ik kan bedenken is toch het gemis aan een tweede gitarist. Voornamelijk tijdens de gitaarsolo’s was dit gemis vrij groot. Verder was er niks aan te merken op dit geweldige optreden. Alles werd loepzuiver en retestrak gespeeld. De set omhelsde werk uit het hele muzikale verleden van de band. De weide was nu toch wel erg goed gevuld en de muziek van Nevermore werd voluit beleefd door iedereen. Volgende keer hopelijk wel weer met twee gitaristen, maar hoe dan ook ben ik weer van de partij.
Enkele pilsjes later werd het dan toch tijd om ons op te maken voor de laatste band van deze avond. Stratovarius moest het podium nog gaan betreden. Met Hunting High and Low en meteen daarna Speed of Light was de toon van dit optreden ook gezet. Matias Kupiainen is de nieuwe gitarist en hij doet ons de oude gitarist Timo Tolkki helemaal vergeten. Wat is deze band weer goed, nog nooit heeft ze me teleurgesteld en nu weer niet. Een lekkere up-tempo setlist met natuurlijk een rustiger nummer naar het einde toe. De muzikale hoogstandjes vliegen je om de oren. Op het terrein was het ondertussen echt feest, twee bands van dit kaliber gaan er erg goed in bij de mensen. Na een optreden van een uur was ook deze laatste show van de dag voorbij. Voldaan keren we terug naar de camping om ons op te maken voor al het moois wat de komende dag nog voor ons in petto heeft.
Dag 3:
De derde dag beloofde nog veel goeds, en zeker nu het weer ook nog eens echt mee leek te gaan werken, maakten we ons op de camping weer op voor een geweldige dag op het crossterrein. Vandaag was het zaak om de tenten af te breken en te zorgen dat we vroeg genoeg op het terrein aanwezig zouden zijn. Zoals gebruikelijk is de zondag de drukst bezochte dag van dit evenement en aangezien ik heel graag de eerste band van de dag wou zien zaten we met wat tijdsdruk. Uiteindelijk waren we op tijd op het terrein om Sylosis te zien spelen maar de koffie heb ik moeten uitstellen tot na dit optreden. Een poosje geleden heb ik via ME deze band per ongeluk ontdekt en nu had ik dan de kans om ze eens aan het werk te zien. Deze metalmachine maakt moderne thrash, zo noemen ze het zelf tenminste. De muziek en de show zijn intens, brute en technische riffs worden afgewisseld met verbazingwekkende melodieuze intervallen. Live wordt alles ongelofelijk strak gespeeld, de talloze solo’s zijn van erg hoog niveau en worden ook loepzuiver ten gehore gebracht. Ik was al overtuigd van de kunsten van dit kwintet maar live maken ze het ook waar. In januari zou de band weer op tour gaan en ook Nederland aan doen, daar zal ME wederom bij zijn. Opvallend detail was toch wel de stageoutfit van gitarist Josh, een bloemetjes bermuda met slippers.
Eindelijk dan toch koffie!
Na de koffie werd het tijd om eens iets totaal anders te gaan doen. Het optreden van Pestilence eerder dit weekend gaf met het gevoel ouder te worden, dus werd het tijd om de jeugd weer eens te gaan opzoeken. Perfect dus dat juist nu Hans Kazan stond geprogrammeerd in het blagenparadijs. Hans voerde een show op met natuurlijk zijn bekende goocheltrucs waarin hij heel goed samen werkte met de kinderen. Het optreden was maar kort (half uurtje ongeveer) en werd afgesloten met een trucje waarin iedereen zijn armen moest strekken, palmen naar buiten draaien en kruislings overpakken. Hierna de duimen naar boven draaien. Natuurlijk is dit anatomisch onmogelijk maar Hans Kazan, de man die alles kan, deed het wel. Hij liep weg met de mededeling dat alles werd uitgelegd in zijn volgende show in de theatertent. Op weg terug naar de metalweide zagen we nog steeds vele mensen vol ongeloof draaien met de armen, zelf deden we dit natuurlijk ook.
In de metalweide aangekomen hebben we nog enkele nummers mogen aanschouwen van Textures. Hier kan ik kort over zijn, de paar nummers die ik gezien heb waren gewoon goed, zoals we gewend zijn van Textures. Nog nooit heb ik de band een steekje horen laten vallen live, dit keer dus ook niet. Binnenkort zien we ze nog eens op het Dynamo pleinfeest.
Nu werd het toch weer tijd om eens naar de cross te gaan kijken, de BN’ers klasse zou zo gaan beginnen. Vorig jaar was dit een groot feest dus dat wou ik dit jaar weer meemaken. Eenmaal aangekomen op de crossbaan hebben we mooie plekjes gezocht, vooraan op het grote plein. In het midden van dit plein was vanalles te doen om het publiek nog wat op te zwepen en dit maakte de cross tot een must om gezien te hebben. Iedereen deed mee op de foute muziek die vanaf het middenterrein schalde, hier was het echte feest aan de gang. De crossers maakten het dit jaar niet zo leuk als het voorgaande jaar, toen ze meer deden voor het publiek. Ondanks deze tegenvallende ervaring was het verblijf op de crossbaan zeer geslaagd.
Volgens het programma zou binnen een korte tijd de volgende show van Hans Kazan beginnen, waarin hij dus de truc van eerder op de middag zou gaan uitleggen. Hier moest ik dus ook weer bij zijn. Eenmaal aangekomen op het theaterterrein was er nog wat tijd over om rustig te genieten van een bakkie koffie alvorens ons in het gedrang te storten om de, toch verbazingwekkend populaire goochelaar weer aan het werk te zien. Dit maal opende de grootmeester van bedrog met de truc waarmee de vorige show afgesloten werd. Uiteraard zonder uitleg maar door goed op te letten heb ik nu wel de truc door. In de veel te benauwde tent werden nog enkele trucs gedaan waar we weer allemaal versteld van stonden. Ondanks de soms toch wat kinderachtige manier van presenteren blijft Hans Kazan een lust om te zien.
Hierna hebben we weer een pauze ingelast om te gaan eten en wat te genieten van het zonnige weer. Over een uurtje zou Opeth beginnen en dit wou ik toch nog wel zien voor we weer naar het zuiden zouden vertrekken. Na onze pauze was het dan zo ver, Mikael Åkerfeldt en consorten betreden het Zwarte Crosspodium om de weide om te toveren tot een enthousiaste mensenmassa. In deze opgave slaagt de band met verve. Vanaf de eerste maat heeft de band het publiek mee en gaandeweg het optreden winnen ze alleen maar meer zieltjes met hun progressieve deathmetal muziek. Nummers uit de oude doos worden goed ontvangen maar wel is duidelijk dat de meeste mensen toch zijn gekomen voor het wat nieuwere werk. Hoe dan ook is het optreden er een om te blijven heugen. Zelfs in het volle daglicht weet Opeth een geweldige indruk achter te laten. Na een set van een uur en een kwartier was de band klaar en zat voor ons de Zwarte Cross er ver op. Nog even snel wat eten en de resterende munten opmaken en dan naar huis.
Ik wil nog mijn lof uitspreken voor de, wederom, uitstekende organisatie. Zwarte Crossers, tot volgend jaar!
Links;
Zwarte Cross vrijdag 07 augustus 2009 - 23:23:28  Lees/Post Comment: 1 - 
|
